Polityka

Norwegia jest oficjalnie monarchią konstytucyjną, w której panują król Harald V i królowa Sonia. Rząd działa na zasadach demokracji parlamentarnej. Chociaż monarchowie nie mają żadnej władzy politycznej, są niezwykle ważni dla tożsamości narodowej oraz cieszą się ogromnym szacunkiem zarówno w kraju, jak i na świecie. Co cztery lata odbywają się powszechne, demokratyczne wybory do parlamentu (Storting), liczącego 165 członków. Prawo głosu w wyborach zarówno lokalnych, jak i powszechnych posiadają wszyscy obywatele powyżej 18. roku życia.

W życiu politycznym Norwegii występuje niewiele zjawisk nietypowych. Największa partia konserwatywna, Hoyre, według europejskich standardów jest umiarkowana. Partie komunistyczne mają bardzo niewielu zwolenników. Nie ma żadnych skrajnie prawicowych, neonazistowskich ruchów.

Największą z sześciu głównych partii, reprezentowanych w parlamencie, jest Norweska Partia Pracy; obecnie zajmująca 65 miejsc. Opowiada się ona za socjaldemokratycznymi ideałami oraz za wysokimi podatkami, które mają umożliwić realizację szeroko zakrojonego programu socjalnego. W latach 1986-1995 na czele tej partii stała pierwsza w Norwegii kobie-ta-premier, Gro Harlem Brundtland. Jej następcą został przewodniczący Norweskiej Partii Pracy, Torbjorn Jagland, który po roku zrezygnował ze względu na zmniejszające się poparcie dla partii. W wyborach w 1997 r. zwyciężyła koalicja chrześcijańskich demokratów oraz partii liberalnej i centrowej, a na czele rządu stanął premier wywodzący się z szeregów chrześcijańskiej demokracji, Kjell Magne Bondevik. Następne wybory powszechne mają odbyć się w 2001 r.

Premier Norwegii współpracuje z 18 ministrami, którzy odpowiadają za różne dziedziny działania rządu. Poza rządem ogólnokrajowym każdy z 19 okręgów (fylkei) i każda z 435 gmin miejskich i wiejskich ma własne, lokalne władze, odpowiedzialne za budowanie i utrzymywanie szkół, szpitali, dróg i lokalnej infrastruktury.

Na arenie międzynarodowej Norwegia była członkiem-założycielem Ligi Narodów w 1920 r. i Organizacji Narodów Zjednoczonych w 1945 r. W 1949 r. została członkiem NATO i dołączyła do OECD. Obecnie należy do Stowarzyszenia Europejskiego Wolnego Handlu (EFTA), ale niechętnie odnosi się do wstąpienia do Unii Europejskiej (zob. wcześniej podrozdział Historia).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *